Eigenlijk ben ik de enige normale. De norm. En denk nu niet dat ik totaal ben doorgeslagen in een heftige narcistische egotrip - al zul je het wellicht herkennen, gezien volgens onderzoek blijkt dat leidinggevenden meer narcistische trekjes hebben dan hun medewerkers... Maar jezelf de norm noemen... Dat zou je nooit doen. Toch?
Of misschien wel. Alleen dan in andere woorden. Nooit eens het volgende gezegd of op z’n minst stiekem gedacht? Vreemd, dat zou ik nu nooit doen...” “Wat doet hij nu raar...” “Wat een absurde manier van handelen...” Dat bedoel ik. Waar komen deze veroordelende gedachten vandaan? Uit ons eigen referentiekader. Onze norm. Onszelf dus.
Bewust - maar vaker onbewust - gaan wij in al onze contacten uit van onze eigen norm. Gedrag waarbij wij onszelf van nature minder thuisvoelen, vinden wij al gauw vreemd. Dit geldt voor het gedrag van onze medewerkers, maar zeker ook voor onze zakelijke contacten in het buitenland. Die hebben namelijk een manier van communiceren en werken die helemaal buiten onze kaders valt.
Neem die Amerikanen... Werkelijk alle afspraken worden in een Excel-sheet gegoten en minutieus vastgelegd. En die powerpointpresentaties die tijdens conference calls worden doorlopen: complete boekwerken! Te gek voor woorden.
Of neem die zakenpartners uit India. Los van het vreemde gewiebel met hun hoofd (al zouden we willen, nadoen kunnen we het niet) lijken ze overal mee in te stemmen, maar dat knagende gevoel blijft of ze hun beloften wel werkelijk kunnen of zelfs willen waarmaken.
En dan die Duitsers. Prima lui, hoor, maar het lijkt wel of zij alleen in actie komen wanneer er bevelen worden uitgedeeld. Dat doen wij Nederlanders toch echt anders. Meer in overleg. Beter dus.
Gekke lui allemaal. Waarom kunnen ze niet normaal doen? Zou dit het zakendoen niet stukken gemakkelijker maken!
Spiegeltje, spiegeltje aan de wand, wie is het normaalste in dit land?
En dan het confronterende antwoord. “Nou jij in ieder geval niet! De Amerikanen vinden je veel te direct. Duitsers begrijpen niet dat je overal over wilt overleggen en je partners uit India… Die moeten een dag bijkomen nadat zij met jou in gesprek zijn geweest!”
Natuurlijk, jij mag er zijn! Maar voor effectieve communicatie, mag het soms ook wel iets minder. Iets minder jij en iets meer hij en zij. Ook al lijkt het soms wat vreemd. Of in andere woorden: misschien moeten we allemaal in onze relaties met anderen gewoon een beetje normaal leren doen.
Gastcolumnist Henk Jan Kamsteeg is auteur van diverse boeken, zoals ‘Dienend Leiderschap’, ‘De kracht van het compliment’ en ‘Pure Winst’. Hij geeft trainingen in leiderschap en storytelling.
23 november 2018
Geplaatst in:
Nieuws
